Badania i zastosowanie środków zmniejszających palność zmierzają w kierunku rozwoju środków niehalogenowych

2022-11-27 17:59:18

Kiedy polimer się pali, tworzenie się węgla w fazie skondensowanej może osiągnąć cel polegający na zmniejszeniu palności. Gdy grubość węgla na powierzchni materiału osiągnie 1 mm, może on wytrzymać wysoką temperaturę 743°C bez zapalenia się. W powłokach pentaerytrytol, polifosforan i melaminę można stosować odpowiednio jako dobry środek karbonizujący, katalizator karbonizacji i środek porotwórczy. Jeśli te trzy składniki zostaną dodane do powłoki w określonej proporcji, można wytworzyć powłokę ognioodporną o doskonałych parametrach.

Ponieważ dodatek środków zmniejszających palność do polimerów może zwiększyć ilość dymu, eliminacja dymu stała się ważnym tematem badań. Środki tłumiące dym to dodatki, które mogą skutecznie zmniejszyć wytwarzanie i gęstość dymu. Głównym zastosowaniem środków tłumiących dym jest PCV, a środki tłumiące dym zawierające molibden są skutecznymi środkami tłumiącymi dym. Oprócz trójtlenku molibdenu i kwasu oktaglinu, nowo opracowany środek tłumiący dym, molibdenian cynku, jest środkiem tłumiącym dym o niskim współczynniku zatrucia i doskonałej ognioodporności.

Ze względu na wysoką cenę glinków, związki takie jak boran cynku, wodorotlenek glinu, cynk, krzem i fosfor są często dodawane po zmieszaniu z niewielką ilością glinków. Jest to bardziej realistyczny sposób rozwiązania obecnego problemu eliminacji dymu.

Środki zmniejszające palność to dodatki, które sprawiają, że polimery są mniej podatne na zapalenie, co powoduje, że palą się wolniej. Zgodnie z klasyfikacją pierwiastków zawartych w środkach zmniejszających palność można je podzielić na organiczne i nieorganiczne środki zmniejszające palność. Organiczne środki zmniejszające palność można podzielić na środki zmniejszające palność, środki zmniejszające palność halogenowe (w tym dichloro i brom) oraz środki zmniejszające palność na bazie azotu; do nieorganicznych środków zmniejszających palność zaliczają się związki antymonu, kwas fosforowy i fosforowy, związki boru, wodorotlenek glinowo-magnezowy, związki cyrkonu i związki bizmutu. Wraz z rozwojem nauki i technologii oraz wzrostem świadomości ludzi w zakresie ochrony środowiska, badania i zastosowanie środków zmniejszających palność w dzisiejszym świecie zmierzają w kierunku rozwoju środków niehalogenowych.

Reprezentatywnym zastosowaniem nieorganicznego środka zmniejszającego palność za pomocą wodorotlenku glinu i wodorotlenku magnezu jest rozcieńczenie ułamka masowego tlenu w powietrzu poprzez rozkład chemiczny w celu pochłonięcia ciepła i uwolnienia wody, tworząc efekt zmniejszający palność na polimerach i rozkładając warstwę izolacyjną na powierzchni tlenku magnezu. Po utworzeniu ma stabilność chemiczną nietoksyczności, szereg hamowania dymu i produktów rozkładu (tlenek glinu, tlenek magnezu), dzięki czemu nie powoduje wtórnych uszkodzeń.