Na skuteczność stosowania alkiloglikozydów duży wpływ ma wartość pH roztworu

2022-01-23 19:37:55

Innym przypadkiem jest interakcja pomiędzy cząsteczkami słabego pigmentu i środkami powierzchniowo czynnymi. Na granicy faz woda-ciało stałe środki powierzchniowo czynne w pełni wykorzystują naturalne powinowactwo grup hydrofilowych i hydrofobowych w swoich cząsteczkach i selektywnie lokalizują się po obu stronach granicy faz. Grupy hydrofilowe adsorbują cząsteczki wody, a grupy hydrofobowe adsorbują cząstki pigmentu, tworząc podwójną warstwę adsorpcyjną z cząstkami pigmentu jako rdzeniem. Poprawia się wady hydrofobowości i lipofilowości cząstek pigmentu. Istnienie przeszkody przestrzennej przezwycięża przyciąganie van der Waalsa pomiędzy cząsteczkami pigmentu i zapobiega ponownej flokulacji cząstek pigmentu. Im większy opór steryczny podwójnej warstwy adsorpcyjnej, tym mniejsze ryzyko kolizji i kontaktu cząstek pigmentu oraz tym stabilniejszy jest układ dyspersyjny zawiesiny.

Glikozydy alkilowe można podzielić na anionowe, kationowe, amfoteryczne i niejonowe w zależności od tego, czy ich grupy mogą być zjonizowane i od właściwości grup zjonizowanych. Na ogół składa się z niepolarnych grup lipofilowych i polarnych grup hydrofilowych. Obie grupy znajdują się na obu końcach cząsteczki, tworząc asymetryczne struktury hydrofilowe i hydrofobowe.

Strukturalna charakterystyka anionowych środków powierzchniowo czynnych polega na tym, że zawierają one ujemnie naładowane grupy hydrofilowe i hydrofobowe. Struktura grup hydrofobowych składa się głównie z łańcucha prostego i pierścieniowego węglowodoru. Struktura grup hydrofilowych składa się głównie z grup sulfonianowych i siarczanowych metali alkalicznych. Surfaktanty soli potasowej, sodowej i amoniakalnej charakteryzują się dużą rozpuszczalnością w wodzie i mogą być stosowane do produkcji wodnych past malarskich.

Strukturalna charakterystyka kationowych środków powierzchniowo czynnych polega na tym, że zawierają one dodatnio naładowane grupy hydrofobowe, często czwartorzędowe związki amoniowe o dużej objętości, i mają dużą zdolność adsorpcji na powierzchniach stałych. Stosowane są najczęściej w rozpuszczalnikach lub kwaśnych układach wodnych.

Strukturalna charakterystyka amfoterycznych środków powierzchniowo czynnych polega na tym, że ich grupy jonizują grupy o różnych ładunkach przy różnych wartościach pH układu, co pokazuje funkcję anionów lub kationów. Ze względu na swoje niestabilne właściwości amfoteryczne środki powierzchniowo czynne są rzadziej stosowane w przemyśle powłokowym.

Niejonowe środki powierzchniowo czynne nie mogą być jonizowane w układach wodnych, ale mogą być uwodnione przez wiązania wodorowe poprzez tlen w cząsteczkach. Cząsteczki zawierają zarówno hydrofilowe wiązania hydroksylowe lub eterowe, jak i hydrofobowe wiązania estrowe lub amidowe. Mogą być kompatybilne z jonowymi środkami powierzchniowo czynnymi i mają doskonałą kompatybilność. Znajdują szerokie zastosowanie przy sporządzaniu wodnych past malarskich.

W wodnym układzie dyspersji na skuteczność stosowania środków powierzchniowo czynnych duży wpływ ma wartość pH roztworu. Większość jonowych środków powierzchniowo czynnych, zwłaszcza jonowych, może osiągnąć dobre wyniki tylko wtedy, gdy są stosowane w określonym zakresie wartości pH. Rozpuszczalny w wodzie system powłok i past barwnych jest na ogół słabo zasadowy, a wartość pH wynosi około 7,5 ~ 8,5. W związku z tym można wybierać anionowe i niejonowe środki powierzchniowo czynne, jak pokazano w tabeli 1. Stabilność adsorpcji anionowego środka powierzchniowo czynnego w układzie wodnym jest łatwa do zmiany ze względu na wpływ współistniejących jonów, wartości pH, temperatury i innych czynników, dlatego należy go stosować ostrożnie. W praktyce często stosuje się różne środki powierzchniowo czynne, aby zaspokoić potrzeby adsorpcyjne powierzchni cząstek pigmentu.