Niektóre środki powierzchniowo czynne mają dobre natlenienie

2022-10-31 00:22:32

Alkilopoliglikozydowy środek powierzchniowo czynny, syntetyzowany z odnawialnego, naturalnego alkoholu tłuszczowego i glukozy, to nowy rodzaj niejonowego środka powierzchniowo czynnego o wszechstronnym działaniu. Ma cechy zarówno powszechnych niejonowych, jak i anionowych środków powierzchniowo czynnych, wysoką aktywność powierzchniową, dobre bezpieczeństwo ekologiczne i rozpuszczalność i jest uznawany na arenie międzynarodowej za „zielony” funkcjonalny środek powierzchniowo czynny pierwszego wyboru.

Jest jednak podobny do tradycyjnego środka powierzchniowo czynnego, który jako niejonowy środek powierzchniowo czynny ma zazwyczaj charakter silnie zasadowy i ma słabą zdolność czyszczenia. Większość alkilopoliglikozydowych środków powierzchniowo czynnych ma wysoką lepkość, a wygląd jest lepką cieczą lub półstałą (zawartość substancji czynnej wynosi około 50%), którą łatwo zagęścić. Ponieważ cena jest wyższa niż w przypadku tradycyjnego działania powierzchniowego, a detergent jest nieco gorszy, jest to więcej niż AES, CAB i inne kombinacje.

Zasada zwiększania zawartości tlenu w środku powierzchniowo czynnym: po dodaniu środka powierzchniowo czynnego do wody akwakultury można zwiększyć rozpuszczalność tlenu w wodzie do akwakultury w stanie nasycenia. Zgodnie z teorią tworzenia hydratów i teorią podwójnej membrany, ponieważ rozpuszczalność tlenu w wodzie jest bardzo mała, związek tlenu w wodzie na ogół najpierw tworzy się na granicy faz gaz-ciecz, a następnie powoli dyfunduje z fazy gazowej do fazy ciekłej.

W zbiorniku wodnym zawierającym środek powierzchniowo czynny, w wyniku solubilizacji środka powierzchniowo czynnego, w miceli środka powierzchniowo czynnego utworzonej w roztworze wodnym rozpuszcza się duża ilość tlenu. W ten sposób tworzenie się tlenowców wody w wodnym roztworze środka powierzchniowo czynnego może zachodzić nie tylko na granicy faz gaz-ciecz, ale także w zbiorniku wodnym, skracając czas tworzenia się tlenków wody i poprawiając rozpuszczalność tlenu w zbiorniku wodnym.   

Tradycyjne utleniacze to zazwyczaj nadtlenki, takie jak nadwęglan sodu, nadtlenek wapnia i nadmocznik, których wadą jest niskie uwalnianie tlenu i krótki czas działania. Badania naukowców zajmujących się lekami wodnymi wykazały, że niektóre środki powierzchniowo czynne mają dobre działanie natleniające. Na przykład zastosowanie betainy dwuliściennej może hamować przerost mikroorganizmów beztlenowych w wodzie, szybko zmniejszać napięcie międzyfazowe między wodą a powietrzem, dzięki czemu do wody można wprowadzić dużą ilość tlenu z powietrza, a poziom rozpuszczonego tlenu może osiągnąć wysoki poziom 4 ~ 5,5 mg/l przy niskim poziomie rozpuszczonego tlenu wynoszącym 1 mg/l.