Metody odzysku bromowanych tworzyw sztucznych uniepalnionych

2020-08-24 00:44:35

Ludzka troska o odpady z tworzyw sztucznych rozpoczęła się w latach sześćdziesiątych XX wieku. Jednakże ze względu na szybki wzrost ilości odpadów z tworzyw sztucznych w ciągu ostatnich 30 lat pilną kwestią jest recykling i ponowne wykorzystanie odpadów z tworzyw sztucznych. Dlatego niektóre kraje rozwinięte sformułowały stosunkowo doskonałe polityki i przepisy oraz ustanowiły skuteczne systemy recyklingu i ponownego użycia. Według statystyk recykling odpadów tworzyw sztucznych stał się pilnym zadaniem. Na przykład w Europie wskaźnik recyklingu wynosi 11%, 21% jest spalane, a 14% jest transportowane za granicę w celu przetworzenia.

Głównym użytkownikiem tworzyw Trudnopalnych jest przemysł elektroniczny i elektryczny. Od czasu ogłoszenia Dyrektywy WEEE, recykling zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego stał się głównym wyzwaniem dla ludzi. Dlatego jednym z głównych celów ochrony środowiska jest to, czy tworzywa sztuczne o zmniejszonej palności można bezpiecznie poddać recyklingowi. W październiku 2005 roku Unia Europejska zdecydowała się zezwolić na dalsze stosowanie DBDP () w ramach zwolnienia z dyrektywy ROHS. Dzięki temu recykling bromowanych tworzyw sztucznych VA jest bardziej praktyczny.

Obecnie metody odzyskiwania bromowanych tworzyw sztucznych o zmniejszonej palności są następujące: 1. Zakopywanie; 2. Recykling mechaniczny. Metoda zakopywania nie jest jednak recyklingiem materiałów, a jedynie metodą stosowaną w niektórych miejscach przez filozofię i modę i coraz częściej jest zastępowana innymi metodami. Może nie tylko pozyskiwać nową energię i surowce, ale także jest ważnym środkiem ochrony środowiska ekologicznego człowieka i realizacji zrównoważonego rozwoju.

Powszechnie stosowaną metodą uniepalniania pianki poliuretanowej jest zastosowanie dodatku inhibitora. Obecnie klasa inhibitorów M stosowanych w uniepalniaczach RPUF jest rodzajem związku organicznego zawierającego fosfor, azot, azot itp. Ponadto właściwości fizyczne RPUF w dużym stopniu ograniczają jego zastosowanie w praktyce. Dlatego oprócz wpływu środka zmniejszającego palność na jego właściwości spalania należy również wziąć pod uwagę wpływ na jego właściwości fizyczne. Obecnie poliuretany stosowane są głównie jako materiały termoizolacyjne w lodówkach i budynkach. Przewodność cieplna jest ważnym wskaźnikiem mierzącym właściwości termoizolacyjne. Jednak ze względu na niskie właściwości mechaniczne pianki poliuretanowej, co ogranicza jej zastosowanie jako nośnych elementów konstrukcyjnych, poprawa właściwości mechanicznych ma również duże znaczenie praktyczne.

Cienkowarstwowa, trudnopalna sztywna pianka poliuretanowa (RPUF) jest szeroko stosowana jako materiał do izolacji termicznej budynków ze względu na jej niską przewodność cieplną, wytrzymałość na ściskanie, dobrą przyczepność i łatwą konstrukcję. Palny RPUF może osiągnąć stopień ogniotrwałości poprzez obróbkę zmniejszającą palność, spełniając w ten sposób wymagania przepisów przeciwpożarowych w różnym stopniu. W celu zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego oraz ograniczenia strat w ludziach i mieniu, w grudniu 2012 roku Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego naszego kraju wydało obowiązującą normę dotyczącą klasyfikacji właściwości palnych materiałów i wyrobów budowlanych oraz określono metody badań odporności ogniowej systemu izolacji ścian zewnętrznych budynków. W efekcie kierunek rozwoju badań i rozwoju materiałów piankowych do izolacji budynków i uniepalniaczy wyznaczył kierunek rozwoju.