Reakcja pod działaniem samych alkilopoliglikozydów

2022-09-29 17:17:56

Pod działaniem samych alkilopoliglikozydów stężenie polisacharydu rozpuszczonego w osadzie gwałtownie wzrosło na 2 godziny przed reakcją, wzrost zawartości polisacharydu spowalniał stopniowo w ciągu 2 do 4 godzin, stężenie polisacharydu stopniowo spadało w ciągu 4 do 24 godzin później, a stężenie polisacharydu w osadzie stopniowo stabilizowało się. Jednakże zmiana stężenia polisacharydu w czasie pod wpływem połączonego działania jest nieco inna niż pod działaniem samych alkilopoliglikozydów. W wyniku połączonego działania stężenie polisacharydów w osadzie gwałtownie wzrosło w ciągu pierwszych 2 godzin, a następnie gwałtownie spadło, aż reakcja osiągnęła stan stabilny 24 godziny później. Powodem, dla którego czas wspomagania hydrolizy w połączonym systemie działania jest skrócony, może być to, że połączone działanie może szybko spowodować rozpuszczenie substancji polisacharydowych w osadzie w fazie ciekłej w bardzo krótkim czasie, dzięki czemu mogą osiągnąć wyższe stężenie i sprzyjać szybkiemu wzrostowi stopnia wykorzystania hydrolizy, przekraczając szybkość krakowania. Rozpuszczony polisacharyd jest ponownie wykorzystywany przez mikroorganizmy do fazy stałej lub rozkładany na SCFA, CO2 i inne substancje lotne i przepływa do fazy gazowej. Doprowadziło to do szybkiego zmniejszenia stężenia polisacharydu w wyniku połączonego działania.

Gdy dawka alkilopoliglikozydów wynosi 0,3 g/gDS, stężenie polisacharydów działających łącznie w każdym punkcie czasowym całego procesu reakcji jest większe niż suma stężeń polisacharydów działających wyłącznie przez lizozym i Alkilopoliglikozydy. Efekt jest szczególnie widoczny w ciągu 6 godzin przed reakcją. Po 2 godzinach maksymalna różnica stężeń polisacharydów wyniosła 1032,02 mg/l. Następnie różnica stężeń polisacharydów stopniowo malała wraz z wydłużaniem czasu reakcji. Pod koniec reakcji (72h) stężenie polisacharydów w osadzie pod działaniem samego lizozymu wyniosło 33,15 mg/l, a zawartość polisacharydów w osadzie pod działaniem samych alkilopoliglikozydów wyniosła 247,60 mg/l. Stężenie polisacharydów w osadzie pod łącznym działaniem samego lizozymu i alkilopoliglikozydów było o 45,04 mg/l większe niż suma stężeń polisacharydów pod działaniem samego lizozymu i samych alkilopoliglikozydów. Pokazuje to, że połączone działanie odgrywa ogromną rolę w promowaniu hydrolizy osadu na początkowym etapie reakcji. Wraz z wydłużaniem się czasu reakcji stopniowo maleje rola lizozymu, a także maleje efekt promocyjny połączonego działania. Gdy reakcja przebiega w stabilnym okresie, połączone działanie nie ma oczywistego wpływu na hydrolizę osadu.

Efekt redukcyjny samego lizozymu na osad nadmierny jest niewielki. Po 72-godzinnym oczyszczaniu stopień redukcji osadu nadmiernego wynosi jedynie 5,92%. Dodatek alkilopoliglikozydów może znacznie sprzyjać efektowi redukcji osadu poddanego obróbce lizozymem, a efekt redukcji stopniowo wzrasta wraz ze wzrostem alkilopoliglikozydów. Gdy dawka alkilopoliglikozydu wynosiła 0,05, 0,1, 0,2, 0,3 i 0,4 g/g sm, stopień redukcji osadu nadmiernego wzrósł odpowiednio o 134,97%, 153,89%, 176,01%, 201,35% i 218,24%. Ponadto z rysunku 3-7 wynika, że ​​efekt redukcji osadu pod działaniem samych alkilopoliglikozydów również wzrasta wraz ze wzrostem dawki alkilopoliglikozydów, a gdy dawka alkilopoliglikozydów jest większa niż 0,3 g/g sm, tempo wzrostu szybkości redukcji maleje. W porównaniu z efektem połączonym, dawka lizozymu poprawiła efekt redukcji osadu w wyniku obróbki APG. Gdy dawka alkilopoliglikozydów wynosi 0,05, 0,1, 0,2, 0,0 i 0,4 g/g sm, stopień redukcji osadu w wyniku połączonego działania jest o 32,86%, 15,44%, 16,88%, 19,65% i 20,00% wyższy niż w przypadku działania samych alkilopoliglikozydów. Przy każdym gradiencie stężeń stopień redukcji osadu w wyniku połączonego działania jest mniejszy niż suma wskaźników redukcji w wyniku pojedynczego działania.