Zasada dodawania środka powierzchniowo czynnego do wody akwakultury

2020-11-30 00:24:41

Zasada natlenienia środka powierzchniowo czynnego: dodanie środka powierzchniowo czynnego do wody akwakultury może zwiększyć rozpuszczalność tlenu w wodzie akwakultury w stanie nasycenia. Zgodnie z teorią tworzenia hydratów i teorią podwójnej membrany, ponieważ rozpuszczalność tlenu w wodzie jest bardzo mała, natleniacz wody zwykle tworzy się na granicy faz gaz-ciecz, a następnie powoli dyfunduje z fazy gazowej do fazy ciekłej. W wodzie zawierającej środek powierzchniowo czynny, w wyniku jego solubilizacji, duża ilość tlenu zostaje rozpuszczona w micelach środka powierzchniowo czynnego utworzonych w roztworze wodnym. Zatem tworzenie się tlenków wody w wodnym roztworze środka powierzchniowo czynnego może zachodzić nie tylko na granicy faz gaz-ciecz, ale także w zbiorniku wodnym, co skraca czas tworzenia się tlenków wody i poprawia zawartość tlenu w wodzie.   

W konwencjonalnych polepszaczach jakości wody często stosujemy wiele flokulantów, takich jak siarczan glinowo-potasowy, siarczan glinu, chlorek poliglinu (PAC) i polimeryzowany siarczan żelaza (PFS), których wadą jest duże dawkowanie, niestabilność działania i wtórne zanieczyszczenie. Obecnie chlorek polietylenodimetyloamonu, poliamon, poliakrylan sodu i akrylamid stopniowo wypierają tradycyjny środek do oczyszczania wody.

Poliakryloamid jest rodzajem liniowego, rozpuszczalnego w wodzie kopolimeru. Kationowy poliakryloamid jest rodzajem stałego proszku, który łatwo rozpuszcza się w wodzie. Ma silne działanie higroskopijne i flokulujące. Jest to liniowy polimerowy środek powierzchniowo czynny o ładunku dodatnim, który może sprawić, że zawieszony koloid organiczny i związki organiczne będą miały następujące właściwości: 1 Skuteczna flokulacja.

Mechanizm flokulacji jest następujący: polimer długołańcuchowy i powierzchnia cząstek stałych w ściekach (zwykle elektryczność ujemna, taka jak glina) podlegają adsorpcji wielopunktowej; łańcuch polimeru jest bardzo długi i może być zaadsorbowany na kilku cząstkach stałych jednocześnie, tworząc mostek; cząsteczki o długim łańcuchu adsorbujące kilka cząstek stałych można również połączyć ze sobą poprzez wspólną adsorpcję cząstek stałych lub wzajemne nawijanie, tworząc aglomerat kłaczków (lub aglomerat).   

Tradycyjne wzmacniacze tlenu to często nadtlenki, takie jak nadwęglan sodu, nadtlenek wapnia i nadkarbamid, które mają wadę polegającą na niskim uwalnianiu tlenu i krótkim czasie działania. Badania twórców leków wodnych pokazują, że niektóre środki powierzchniowo czynne mają dobre właściwości. Na przykład betaina oleju kokosowego Gemini może hamować nadmierne rozmnażanie się mikroorganizmów beztlenowych w wodzie i szybko zmniejszać napięcie międzyfazowe pomiędzy wodą a powietrzem, dzięki czemu do zbiornika wodnego może zostać wprowadzona duża ilość tlenu z powietrza, a poziom rozpuszczonego tlenu może osiągnąć wysoki poziom 4-5,5 mg/L przy niskim poziomie rozpuszczonego tlenu wynoszącym 1 mg/L.