Jak mądrze stosować biosurfaktanty

2022-12-24 23:44:28

W przypadku przeprowadzenia remediacji in situ zastosowanie bioSurfaktantów może mieć pewną toksyczność i wpływ na żyjące w nich rodzime populacje drobnoustrojów, a ponadto, ponieważ mogą być rozkładane przez mikroorganizmy, ich metabolity mogą być bardziej toksyczne. Dlatego obecność biosurfakantów może powodować pewne zanieczyszczenie środowiska i zwiększać obciążenie zanieczyszczeniem środowiska. Można zauważyć, że wzmocnienie badań nad potencjalnym wpływem biosurfaktantów na środowisko i ich właściwościami biodegradacyjnymi zapewni ważną podstawę naukową do skutecznej kontroli zanieczyszczeń środowiska powodowanych przez biosurfaktanty i racjonalnego wykorzystania biosurfaktantów. Podczas przeprowadzania na miejscu rekultywacji solubilizacji środka powierzchniowo czynnego należy przeprowadzić kompleksowe badania toksyczności biosurfaktanta i zagrożeń dla środowiska, aby zapewnić bezpieczeństwo stosowania biosurfaktanta.

Ponadto zastosowany biosurfaktant może również zostać zaadsorbowany w glebie podczas remediacji in situ, co może również wpływać na właściwości fizyczne, chemiczne i biologiczne gleby. Obecność biosurfakantów może obniżyć napięcie powierzchniowe na granicy faz gleba-woda i spowodować zmiany spadku ciśnienia w przestrzeni porów gleby, co skutkuje zmianami w rozdziale wody i powietrza pomiędzy porami gleby oraz zmianą pierwotnych właściwości fizycznych i warunków redoks gleby, co może mieć potencjalnie negatywne skutki. Bardzo brakuje badań nad interakcją środków powierzchniowo czynnych ze środowiskiem glebowym, ale cieszą się one dużym zainteresowaniem i dogłębnymi badaniami.

Surfaktyna, znana również jako peptyd estrowy Bacillus subtilis, jest krążącym peptydem estrowym wytwarzanym przez Bacillus subtilis (Bacillus subtilis). Składa się z dziewięciu peptydów połączonych z kwasem β-hydroksy-ω-metylomirystoilowym cyklicznym skondensowanym wiązaniem peptydowym i stanowi kolejną dobrze znaną klasę biosurfaktantów ze składnikami przeciwdrobnoustrojowymi. Surfaksynę dzieli się na trzy typy w zależności od sekwencji aminokwasów: Surfaksyny A, B i C. W pozycji aminokwasowej Surfaktyna-A ma L-leucynę, Surfaktyna-B ma L-walinę, a Surfaktyna-C ma L-izoleucynę, a pierścień laktonowy związany z pozycją aminokwasu jest utworzony przez tworzenie C14-C15β-hydroksykwasu tłuszczowego. Środek powierzchniowo czynny Clostridium perfringens jest wysoce skutecznym biosurfaktantem, a napięcie powierzchniowe 0,l mol/L roztworu wodorowęglanu sodu zawierającego tylko 0,005% środka powierzchniowo czynnego Clostridium perfringens spadło do 27,9 mN/m.

Środek powierzchniowo czynny Bacillus subtilis jest skutecznym biosurfaktantem, ale w porównaniu z dwoma poprzednimi biosurfaktantami istnieje mniej badań dotyczących jego zastosowania w remediacji biodegradacji.  

Promowanie biodegradacji insektycydu endosulfanu przez surfaktynę Bacillus subtilis zostało po raz pierwszy zbadane przez Awashti i in. Olivera i in. wyizolował bakterię subtilis O9 z zanieczyszczonych substratów, które wydzielały surfaktynę Bacillus subtilis, gdy jako substrat stosowano sacharozę. Do zanieczyszczonego podłoża dodali surfaktant subtilis i stwierdzili, że jedynie 6,8% węglowodorów alifatycznych i 7,2% węglowodorów aromatycznych nie uległo degradacji po 10 dniach. 

Przetłumaczone za pomocą www.DeepL.com/Translator (wersja bezpłatna)