Porównanie nowych środków powierzchniowo czynnych i biosurfaktantów Gemini

2022-09-25 23:26:15

Uczeni w kraju i za granicą przeprowadzili wiele znaczących badań i eksploracji w zakresie rekultywacji gleby zanieczyszczonej WWA za pomocą środków powierzchniowo czynnych. Jednakże istniejące badania koncentrują się głównie na tradycyjnych środkach powierzchniowo czynnych, a tradycyjne środki powierzchniowo czynne często wiążą się z problemami, takimi jak toksyczność, wtórne zanieczyszczenie i wysoka cena. Dlatego znalezienie ekonomicznych, skutecznych i przyjaznych dla środowiska nowych środków powierzchniowo czynnych stanie się przyszłym zastosowaniem naprawy środków powierzchniowo czynnych. Zbadaj gorące punkty i kluczowe punkty gleb skażonych WWA.

Nowe środki powierzchniowo czynne i bioSurfaktanty gemini cieszą się dużym zainteresowaniem ze względu na ich wysoką skuteczność i przyjazność dla środowiska. Skuteczność solubilizacji surfaktantów i biosurfaktantów gemini jest wyższa niż tradycyjnych surfaktantów.

Dodatek jonowych środków powierzchniowo czynnych podnosi temperaturę zmętnienia niejonowych środków powierzchniowo czynnych. Gdy stężenie zewnętrznego środka powierzchniowo czynnego jest stałe, im niższe jest stężenie niejonowego środka powierzchniowo czynnego, tym większa jest gęstość ładunku mieszaniny utworzonej przez te dwa środki, tym większa jest siła odpychania między micelami i tym wyższa jest temperatura zmętnienia. Przy tym samym stężeniu niejonowego środka powierzchniowo czynnego, wraz ze wzrostem stężenia dodanego jonowego środka powierzchniowo czynnego, temperatura zmętnienia na ogół wzrasta. Dzieje się tak również na skutek zwiększonej gęstości ładunku powierzchniowego miceli. Dlatego wielkość gęstości ładunku mieszanych miceli utworzonych przez niejonowy środek powierzchniowo czynny i jonowy środek powierzchniowo czynny określa temperaturę zmętnienia. Im wyższa gęstość ładunku, tym wyższy punkt zmętnienia.

Wpływ kosurfakantów, takich jak alkohole i kwasy organiczne, na temperaturę mętnienia jest również wynikiem łącznego działania dwóch czynników. Hydrofilowa grupa alkoholi może tworzyć wiązania wodorowe z wodą, co ogranicza micelizację środków powierzchniowo czynnych i zwiększa temperaturę mętnienia. Wzrost całkowitej zawartości wody w wiązce zwiększa również temperaturę zmętnienia. Alkohol rozpuszcza się w warstwie barierowej, a grupa hydrofilowa znajduje się blisko głowy polarnej środka powierzchniowo czynnego. Wpływ zawady przestrzennej i powstawanie wiązań wodorowych z eterem zmniejsza zdolność hydratacyjną środka powierzchniowo czynnego i obniża temperaturę mętnienia. Metanol i etanol mają krótkie łańcuchy węglowe i silną hydrofilowość. Większość z nich jest rozpuszczalna w wodzie w roztworze micelarnym, a część z nich jest adsorbowana na granicy faz micelarnych i warstwie barierowej, zwiększając w ten sposób temperaturę zmętnienia; dla alkoholi o liczbie atomów węgla większej niż 4, hydrofilowe Słabe działanie, większość z nich rozpuszcza się w warstwie barierowej, co obniża temperaturę mętnienia. W przypadku polioli, takich jak glikol etylenowy, glicerol, glukoza itp., im więcej mają grup hydroksylowych, tym łatwiej tworzą się wiązania wodorowe z wiązaniem eterowym środka powierzchniowo czynnego, co zmniejsza hydratację i temperaturę zmętnienia.