Kationowe środki powierzchniowo czynne są również stosowane w zmiękczaczach tkanin

2020-11-08 23:45:10

BioSurfaktanty są wschodzącą gwiazdą w rodzinie surfaktantów. Są rodzajem biologicznych substancji wielkocząsteczkowych o aktywności powierzchniowej wytwarzanych przez mikroorganizmy. Większość z nich wytwarzana jest przez bakterie, drożdże, grzyby (pleśnie). Biosurfaktanty wytwarzane przez mikroorganizmy można podzielić na pięć kategorii w zależności od ich składu chemicznego i źródła mikrobiologicznego, do których należą glikolipidy, tłuszcze, kompleksy polisacharydowo-białkowe, fosfolipidy i kwasy tłuszczowe lub lipidy obojętne. Wiele mikroorganizmów może wydzielać biosurfaktanty (patrz tabela 1). Większość biosurfaktantów ma charakter anionowy, a ich CMC mieści się zwykle w przedziale 1-200 mg/L, a ich masa cząsteczkowa waha się od 500 do 1500 da. Rodzaj

Stwierdzono, że wiele rodzajów Pseudomonas, w tym Pseudomonas sulcus, Pseudomonas malachita, Pseudomonas de aquinha, Pseudomonas membranaceus, Pseudomonas oryzae, Pseudomonas crosswell, Klebsiella, bezbarwne bakterie, Flavobacterium i Micrococcus, mogą rozkładać środki powierzchniowo czynne, jednakże w przypadku środków powierzchniowo czynnych o wysokim stężeniu ścieków, aktywność degradacyjna tych bakterii będzie w pewnym stopniu ograniczona.

Metoda adsorpcji polega na wykorzystaniu porowatej i dużej powierzchni właściwej adsorbentu do adsorbowania zanieczyszczeń w ściekach na powierzchni, aby osiągnąć cel separacji. Powszechnie stosowanymi adsorbentami są węgiel aktywny, żywica adsorpcyjna, diatomit, kaolin itp. Zdolność adsorpcyjna LAS na węglu aktywnym może osiągnąć 55,8 mg/g. zdolność adsorpcji węgla aktywnego jest zgodna ze wzorem Freundlicha. Energochłonność regeneracji węgla aktywnego jest jednak duża, a zdolność adsorpcyjna po regeneracji zmniejsza się w różnym stopniu, co ogranicza jej zastosowanie. Naturalne adsorbenty mineralne ilaste są powszechnie dostępne, tanie i szeroko stosowane. Aby poprawić zdolność i szybkość adsorpcji, badania skupiają się na wydajności adsorpcji, warunkach przetwarzania i modyfikacji powierzchni.

Większość płynów zmiękczających nowej generacji zawiera grupy rozpuszczalne w wodzie, takie jak wiązanie estrowe, grupa amidowa czy grupa hydroksylowa. Są łatwo rozkładane przez mikroorganizmy na kwasy tłuszczowe C18, C16 i małe metabolity kationowe i powodują niewielkie szkody dla środowiska.

W ostatnich latach w zmiękczaczach tkanin zastosowano także poliaminowe kationowe środki powierzchniowo czynne, zwłaszcza poliaminy liniowe i poliaminy nadające się do recyklingu o niskiej masie cząsteczkowej, które sprawiają, że tkanina jest bardziej miękka po obróbce, co może zmniejszyć uszkodzenia tkaniny. Wysokowydajne zmiękczacze polisiloksanowe mogą zmniejszyć współczynnik tarcia włókna, poprawić sprężystość, zmniejszyć sztywność wiązania, histerezę odporności na zginanie i ścinanie oraz nadać tekstyliom luksusową miękkość. Ponadto może zmniejszyć straty energii włókna podczas ścinania. Głównymi reprezentatywnymi produktami są surowa emulsja i mikroemulsja aminopolisiloksanu.