Biosurfaktanty ze składnikami antybakteryjnymi

2022-11-16 00:42:19

Podczas remediacji in-situ zastosowany bioSurfaktant może również zostać zaadsorbowany na glebie, co może również wpłynąć na właściwości fizyczne, chemiczne i biologiczne gleby. Obecność biosurfaktantów obniży napięcie powierzchniowe na granicy faz gleba-woda, spowoduje zmianę spadku ciśnienia w porach gleby, powodując zmianę rozkładu wody i powietrza pomiędzy porami gleby, a ostatecznie zmieni pierwotne właściwości fizyczne i warunki redoks gleby, co może skutkować potencjalnymi negatywnymi skutkami. Badania dotyczące interakcji surfaktantu ze środowiskiem glebowym są bardzo nieliczne, jednak zasługują na uwagę i pogłębione badania.

Surfaktyna, znana również jako peptyd estrowy subtilis, jest krążącym peptydem estrowym wytwarzanym przez Bacillus subtilis. Składa się z kwasu β-hydroksy-ω-metylomirystynowego, złożonego z dziewięciu peptydów połączonych cyklicznymi wiązaniami peptydowymi, to kolejna dobrze znana klasa biosurfaktantów ze składnikami przeciwdrobnoustrojowymi.

Zgodnie z różnymi sekwencjami aminokwasów, surfaktyny można podzielić na trzy typy: powierzchniowo czynne A, B i C. W pozycji aminokwasowej Surfaktyna-A ma L-leucynę, Surfaktyna-B ma L-walinę, Surfaktyna-C ma L-izoleucynę, a pierścień laktonowy związany z pozycją aminokwasu składa się z tworzenia C14-C15 β-hydroksylowych kwasów tłuszczowych. Środek powierzchniowo czynny Bacillus subtilis jest wysoce skutecznym biosurfaktantem. Napięcie powierzchniowe 0,1 mol/l roztworu wodorowęglanu sodu zawierającego tylko 0,005% środka powierzchniowo czynnego Bacillus subtilis spada do 27,9 mN/m.

Podczas przeprowadzania naprawy in-situ zastosowanie biosurfaktantów będzie miało pewną toksyczność i wpływ na żyjącą w nim rodzimą populację drobnoustrojów. Ponadto, ponieważ może być rozkładany przez mikroorganizmy, jego metabolity mogą być bardziej toksyczne. Zatem istnienie biosurfakantów może powodować pewne zanieczyszczenia środowiska i zwiększać ciężar zanieczyszczeń środowiska. Można zauważyć, że wzmocnienie badań nad potencjalnym wpływem biosurfaktantów na środowisko i ich właściwościami biodegradacyjnymi zapewni ważną podstawę naukową dla skutecznej kontroli zanieczyszczeń środowiska powodowanych przez biosurfaktanty i racjonalnego wykorzystania biosurfakantów. W procesie solubilizacji i naprawy surfaktantów na miejscu należy przeprowadzić kompleksowe badanie toksyczności biosurfaktantów i zagrożenia dla środowiska, aby zapewnić bezpieczeństwo biosurfaktantów.