Po dodaniu środka powierzchniowo czynnego do wody w akwakulturze

2022-10-24 00:47:36

Zasada zwiększania zawartości tlenu w środku powierzchniowo czynnym: po dodaniu środka powierzchniowo czynnego do wody akwakultury można zwiększyć rozpuszczalność tlenu w wodzie do akwakultury w stanie nasycenia. Zgodnie z teorią tworzenia hydratów i teorią podwójnej membrany, ponieważ rozpuszczalność tlenu w wodzie jest bardzo mała, związek tlenu w wodzie na ogół najpierw tworzy się na granicy faz gaz-ciecz, a następnie powoli dyfunduje z fazy gazowej do fazy ciekłej. W zbiorniku wodnym zawierającym środek powierzchniowo czynny, w wyniku solubilizacji środka powierzchniowo czynnego, w miceli środka powierzchniowo czynnego utworzonej w roztworze wodnym rozpuszcza się duża ilość tlenu. W ten sposób tworzenie się tlenowców wody w wodnym roztworze środka powierzchniowo czynnego może zachodzić nie tylko na granicy faz gaz-ciecz, ale także w zbiorniku wodnym, skracając czas tworzenia się tlenków wody i poprawiając rozpuszczalność tlenu w zbiorniku wodnym.   

Flokulanty polimerowe szeroko stosowane w Chinach to głównie produkty z serii poliakryloamidów. Poliakryloamid jest liniowym kopolimerem rozpuszczalnym w wodzie. Kationowy poliakryloamid otrzymany po modyfikacji ma postać stałego proszku, który jest łatwo rozpuszczalny w wodzie i wykazuje silne działanie absorpcyjne i flokulacyjne. Jest to liniowy polimerowy środek powierzchniowo czynny o ładunku dodatnim, który może skutecznie flokulować zawieszony koloid organiczny i związek organiczny.

Mechanizm flokulacji jest następujący: polimer o długim łańcuchu i powierzchnia cząstek stałych w ściekach (zazwyczaj naładowanych ujemnie, takich jak glina) są adsorbowane w wielu punktach; Łańcuch polimeru jest bardzo długi i może być zaadsorbowany jednocześnie na kilku cząstkach stałych, aby je połączyć; Cząsteczki o długim łańcuchu, które zaadsorbowały kilka cząstek stałych, można również łączyć ze sobą mostkami, wspólnie adsorbując cząstki stałe lub splatając się ze sobą, tworząc kłaczkowate aglomeraty (lub cząstki).   

Tradycyjne utleniacze to zazwyczaj nadtlenki, takie jak nadwęglan sodu, nadtlenek wapnia i nadmocznik, których wadą jest niskie uwalnianie tlenu i krótki czas działania. Badania naukowców zajmujących się lekami wodnymi wykazały, że niektóre środki powierzchniowo czynne mają dobre działanie natleniające. Na przykład zastosowanie betainy dwuliściennej może hamować przerost mikroorganizmów beztlenowych w wodzie, szybko zmniejszać napięcie międzyfazowe między wodą a powietrzem, dzięki czemu do wody można wprowadzić dużą ilość tlenu z powietrza, a poziom rozpuszczonego tlenu może osiągnąć wysoki poziom 4 ~ 5,5 mg/l przy niskim poziomie rozpuszczonego tlenu wynoszącym 1 mg/l.